sobota, 2 lutego 2013

Fresh start?

  Kornelia niepewnie otworzyła oczy. Leżała wtulona w Piotrka. Chciała jakoś uwolnić się z jego uścisku, ale nie mogła ruszyć ręką. Na szczęście chłopak zaczął się powoli budzić.
- Cześć śpiochu -przywitał ją- Podobał Ci się film? 
- Nie żartuj sobie, nie wiem kiedy zasnęłam... A w ogóle to... 
- Taaaak? -spojrzał jej głęboko w oczy. 
Kornelia uśmiechnęła się.
- Czy mógłbyś uwolnić moją rękę? -ponownie posłała mu promienny uśmiech. Wiedziała jednak, że nie na to liczył Pit.
- O matko! Przepraszam Cię najmocniej! -powiedział, kiedy już usiedli na łóżku- Daj, -wziął jej rękę i zaczął masować. Po chwili dziewczyna stwierdziła, że wraca jej czucie. 
Spojrzeli na siebie. 
- Kornelka... -Nowakowski spoważniał- Chciałbym Ci o czymś powiedzieć. 
- Nie zaczynajmy tej rozmowy... Proszę...
- Ja-
- O nie śpicie, to dobrze -mama wybrała najlepszy moment, żeby właśnie wejść do pokoju- Śniadanie na stole. Ale migiem migiem! Bo kakao stygnie. Trzy sekundy i widzę Was w kuchni -uśmiechnęła się
Dziękuję! pomyślała Kornelia i biegiem wyszła za mamą.

  Czas mijał im bardzo szybko, koło południa poszli do Julki. 
- Taka ładna pogoda, co robimy? -zapytała otwierając im drzwi
- I to mi się podoba! Pełna chęci do działania -przywitał się z nią siatkarz 
- No pewnie. A poza tym, Ty chyba niedługo wyjeżdżasz? Trzeba jakoś wykorzystać ten czas.
- Dokładnie to jutro rano.
- Może wybierzemy się do parku? 
- Jak chcecie -Kornelia nie była w najlepszym nastroju
Ostatecznie zdecydowali się na pożegnalny piknik dla Pita. W markecie zrobili odpowiednie zakupy. Z kocykiem i koszykiem pełnym pyszności udali się do pobliskiego parku.
Kiedy zaczęły się rozmowy o studiach i dalszych wyborach dziewczyn, Kornelia 'odebrała' telefon.
- Tak mamo? Nie panikuj. Nic się nie dzieje. Dasz sobie radę. Wyłącz tylko- Dobrze, dobrze już jadę. Tak, niedługo będę.
- Co jest? -zapytała ją Julka
- Mama wzięła sobie dziś wolne. Chciała coś sprawdzić na necie i boi się, że rozwaliła mi laptopa. Muszę do niej pojechać bo sama chyba tam zwariuje. Niedługo będę! -krzyknęła odchodząc. Przyjaciółce posłała tylko jedno z tych spojrzeń, które tylko one rozumiały.


*****


Kilka metrów od bram znajdował się postój taksówek. Podeszła do okna kierowcy.
- Dzień dobry, można?
- Zapraszam. -odpowiedział starszy pan i odpalił silnik.
Po kilku długich minutach wreszcie dotarli do celu. Zapłaciła, życzyła kierowcy miłego dnia i wysiadła z auta. Weszła do środka. Po drodze nie natknęła się na nikogo, pewnie z powodu chwilowej przerwy, więc szybkim krokiem szła dalej przed siebie.
Zapukała i otworzyła drzwi do sali numer czternaście.

*****

- Nie pojechała do domu, prawda? -zaczął Piotrek
- Przecież sam słyszałeś, jak rozmawiała z mamą... -Julka nie umiała kłamać, bała się spojrzeć na chłopaka
- Już trochę ją znam. 
- Więc powinieneś wiedzieć, że potrzebuje czasu.
- Rozumiem to, ale nie chcę, żeby dokonała niewłaściwego wyboru.
- Nikt nie wie, co będzie tym właściwym. Ona sama musi zdecydować.
- Chciałbym być dla niej kimś ważnym...
- Jesteś! Nawet nie wiesz jak bardzo. 
- Ale chyba nie tak jak tamten...
- Naprawdę ucieszyła się kiedy przyjechałeś. Potrzebowała przyjaciela.
- A może ja nie chcę być tylko przyjacielem?
- Spróbuj ją zrozumieć... Dużo przeszła... Nie potrafi tak od razu wybrać tego, z kim chciałaby być. Ma złe wspomnienia. Pewnie dlatego nie chce się angażować. To musi być jej świadomy wybór.
- Co masz na myśli mówiąc, że dużo przeszła?
- Nie ja powinnam Ci o tym opowiadać.

*****

- Dzień dobry. -niepewnie weszła do sali.
- To Ty! -ucieszył się Alek
- To ja...
- No ale czemu tak stoisz, chodź tutaj -uśmiechnął się i wskazał na krzesło przy łóżku
- Mogę?
- Nie zadawaj głupich pytań -wyciągnął do niej rękę
Usiadła przy nim.
- Jak się dziś czujesz?
- Jest coraz lepiej. Powoli nawet zaczynam wstawać i trochę chodzić o własnych siłach.
- Cieszę się. Słuchaj...
- Nic nie mów. Przemyślałem sobie wszystko.
- Naprawdę?
- Tak. Pojawiłem się w Twoim życiu nagle oczekując, że jak już się spotkamy wszystko będzie grało. Nie wziąłem pod uwagę innych okoliczności. Przecież niczego mi nie obiecywałaś a to, że przez chwilę było fajnie nie znaczy-
- Alek -przerwała mu- czy Ty chcesz powiedzieć, że... -nie potrafiła nawet dokończyć tego zdania
- Nie, nie myśl tak nawet! -ucałował jej rękę- Chcę tylko powiedzieć, że nie mogę być zły z powodu innych osób.
- Chodzi Ci o Piotrka?
- O niego a najpierw o Kłosa. Kiepsko to wszystko wyszło. Masz prawo do własnego życia, w którym ja nie mogę dyktować zasad czy prosić Cię o zmianę jakiś priorytetów. To Twoje wybory. A ja mogę tylko cierpliwie czekać.
Kornelia była zaskoczona jego słowami. Nagle poczuła, że jeszcze może im się udać. 
- Alek! -mocno go przytuliła
- Kochana udusisz mnie! -śmiał się chłopak
- Oh przepraszam! -odskoczyła od łóżka- Ale nawet nie wiesz jak się cieszę! 
- To co? Teraz będzie już tylko lepiej, prawda?
- Mam taką-
Przerwał jej telefon od Nowakowskiego.







-----------
PRZEPRASZAM, że wczoraj Was zawiodłam :(
miałam dosyć ciężki dzień i po prostu nie dałam rady... a kiedy już się zebrałam i chciałam dodać, jak na złość padł internet ://
mam nadzieję, że się do mnie nie zraziłyście i nadal będziecie tu zaglądać <3
żeby jakoś Was to wynagrodzić dziś będą dwa rozdziały ;) teraz leci pierwszy z nich, następny nieco później  (i tym razem będzie już dłuższy ;) boooo... jak się właśnie dowiedziałam, Bartman będzie jurorem podczas finału konkursu Miss Polonia! Tego nie można przegapić :D chociaż domyślam się, że już pewnie sporo hejtów poleciało w stronę ZB9... no właśnie: myślicie, że nasz Zbyszek troszeczkę gwiazdorzy czy nie macie nic przeciwko jego telewizyjnym występom? 

Enjoy!