- No pięknie! Stary widzisz to? Dzieciaki się bez nas bawiły! -pierwszy do pokoju wszedł Bartek
- A czy Andrea wie o tym? -zacytował Łukasz
- Ktoś mi teksta kradnie! -poderwał się nagle Kubiak
- Nie śpij, bo Cię okradną! -zaśmiał się Żygadło
- Chyba nie pij... -pokręcił głową Kurek
Kubiaczek przetarł oczy.
- Patrzcie tylko, kogo my tu mamy! -prawie spadł z łóżka
- Co za krzyki... -przebudził się Ignaczak- Aaaaa Ziomek mój ziomek powrócił w spalskie strony! -wstał by się z nowymi gośćmi przywitać.
To samo uczyniła reszta zaspanego towarzystwa.
Reprezentacyjni koledzy bardzo ucieszyli się na swój widok.
- A tej Panienki to jeszcze nie znam. -zagadnął Łukasz
- To nasza Julka, nowy nabytek w kadrze. -wyjaśnił Wrona, przedstawiając ich sobie
- My też się jeszcze nie znamy. Kurek. Dla przyjaciół Bartek. -zalotnie uśmiechnął się do Julki Bartosz
- I nie poznacie. Ten grecki bóg nie będzie miał z Tobą nic wspólnego. -Kłos objął swoją dziewczynę
- A czemu nie? Zazdrosny? -zażartowała Julka- Cześć, Julka jestem. -podała rękę siatkarzowi- I wiesz co Bartek? Od lat się w Tobie kocham! -posłała żartobliwe spojrzenie Karolowi- A raczej w Twoim odbiciu na plakatach w moim pokoju...
- Już mi się podobasz! -wypalił
- Kurek! Nie pozwalaj sobie! -powoli denerwował się jeszcze wczorajszy środkowy
Były i obecny zawodnik bełchatowskiego klubu rozpoczęli w tym momencie wojnę spojrzeń. Wszystko w granicach normy.
- Zaraz chyba wybuchną... -skwitował sytuację Bartman
- Przypominam tylko, -zwrócił się do Julki Karol- że dopiero co Ci się oświadczałem. A Ty mi tu z miłością do Kurka wyskakujesz... -zrobił obrażoną minę
- Co zrobiłeś przepraszam? -uśmiechnęła się
- No oświadczyłem się? -podrapał się po głowie
Ignaczak pomachał im swoją kamerą.
- Ten oto niezawodny sprzęt zarejestrował wszystko i przykro mi Karollo, nie popisałeś się. Sam przyznałeś, że to nie były oświadczyny.
- Czyli jest dla mnie nadzieja. -Kurek charakterystycznie poruszał brwiami
Wszyscy wybuchnęli śmiechem.
- Ja Wam jeszcze pokażę.. -mruknął Kłos układając w głowie pewien plan.
- A gdzie Cichy? -wtrącił Łukasz
Rozejrzeli się po pokoju.
- Eeee Kori też nie ma! -ucieszył się Kubiak za co został obrzucony przez Bartmana gromiącym spojrzeniem
Bartek zajrzał do łazienki.
Zaczął głośno klaskać.
- Zostawić Cię na kilka miesięcy samego...
Nowakowski wreszcie otworzył oczy.
Kornelia jeszcze spała. Mocno w niego wtulona.
- Ma dziewczyna sen. -przyznał Kuraś- Że też ta banda jej nie obudziła.
- Musi odpocząć. -westchnął jego przyjaciel
Bartek wyszedł z łazienki zamykając za sobą drzwi.
- Widok jak z obrazka. -zatarł ręce
- Ale że co? -Zbyszek udawał, że nie wie o co chodzi
- Oni zawsze tak fajnie razem wyglądają? -zapytał przyjmujący
- Zawsze! -usłyszał chóralną odpowiedź kolegów
Piotrek poczuł, że drętwieje mu ręka. Nie chciał obudzić dziewczyny, ale zmuszony był ruszyć się chociaż o milimetr. Kornelia się poderwała.
- Matko droga, Piotruś przepraszam Cię!
- Ty mnie? Za co?
- Przecież Ty musisz grać, mieć siłę i w ogóle! A ja Ci kazałam spać w wannie... Bardzo mądrze... -była wyraźnie przejęta jego stanem
- Spoko loko, daliśmy radę. I poza tym niczego mi nie kazałaś. Sam w sumie chciałem. -uśmiechnął się.
Jego śmiejące się oczy zawsze były dla niej argumentem nie do przebicia.
Kornelia chciała wstać, ale nie mogła się wydostać z uścisku siatkarza. Ich nogi były nieco splątane.
- Czekaj... To może najpierw lewa, -powiedziała- ale moja lewa! -zaśmiała się kiedy Piotrek próbował wyciągnąć swoją lewą kończynę, przez co nie miała możliwości wstać.
- Ok, jeszcze raz. Powoli...
Kornelia oparła się o brzeg wanny. Udało jej się wyplątać jedną nogę. Druga cały czas była owinięta tą Piotrkową.
- Mówił Ci ktoś, że masz za długie te nogi? -zażartowała
- Parę razy pewnie tak. -odparł
Dziewczyna stała teraz na jednej nodze.
- Ok, tylko teraz słuchaj uważnie. -zwróciła się do niego- Kiedy powiem "już" podniesiesz lekko swoją nogę. Dobra?
- Może zapamiętam. -pokazał jej język
- A która noga Ci potrzebna?
- Lewa.
- Oki.
- To na trzy. Raz... Dwa... Trzy... Już!
W chwili, kiedy Piotrek unosił nogę, Kornelia upadła na niego.
- Ale Twoja lewa miała być! -śmiała się
- Przecież powiedziałaś, że potrzebujesz lewej... Myślałem, że mówisz o swojej lewej...
- Twojej lewej, żebym mogła wyciągnąć moją prawą, bo druga, czyli tak naprawdę lewa, już mi niepotrzebna. -tłumaczyła
Słysząc własne słowa sama nie mogła się połapać w tej instrukcji. Dziwić się chłopakowi...
Do łazienki wbiegli z hukiem siatkarze.
- Co jest?! -piszczał Jarosz- Wypadek w mojej łazience? Kto za to zapłaci?! Byliście ubezpieczeni od nagłych wypadków mam nadzieję! -żartował
- Uuu a mnie to na żaden wypadek nie wygląda. -cieszył się Igła
Piotrek leżał w wannie. Kornelia na nim. Upadając zerwała zasłonę, więc wszystko wyglądało dość nietypowo.
- Już sobie nie dopowiadajcie. -przecisnęła się między nimi Julka- Znam ją od dziecka. To rozsądna dziewczyna. Prawda Kori? -zwróciła się do przyjaciółki
- Prada, prawda! -przytaknęła
- A teraz wybaczcie, chcielibyśmy się ogarnąć. -zaśmiał się Pit puszczając im oczko.
- Ohooo widzę Cichy już nie taki cichy. -zauważył Żygadło
Bartman przyglądał się wszystkiemu z boku. W końcu wyszedł głośno dając o tym znać.
Na treningu nie szło chłopakom najlepiej. Zarówno tym porannym jak i popołudniowym. Andrea tylko domyślał się co jest przyczyną. Na korytarzu Zati rozmawiał o minionym wieczorze z Kurkiem. Musiał mu wszystko zrelacjonować przecież. Pech chciał, że fragmenty tej opowieści doszły do włoskiego trenera.
Kiedy siatkarze wyciskali siódme poty na sali, dziewczyny podziwiały okolicę spacerując.
Julka zaczęła rozmowę:
- Co się między Wami stało?
- O czym mówisz?
- Nie o czym tylko o kim... Jesteście z Piotrkiem tak bardz-
- Koniec tematu. -przerwała jej Kornelia- Już to przerabialiśmy. Przyjaciele. Nic więcej. Ja... Ja koch... Jestem z Alkiem. A Piotrek też kogoś ma zresztą.
- Wierzysz w to?
- Muszę...
Po późnym obiedzie auto Karola w pełni nadawało się do dalszej jazdy.
- Tylko błagam ostrożnie. -prosił
- Poradzą sobie. -wtrącił Kurek
- O widzisz, bierz przykład z kolegi. -pocałowała chłopaka w policzek Julka
- Zbieramy się. -z trudem przyznała Kornelia
Obie nie chciały się żegnać z chłopakami. Nie wiedziały, kiedy ich znowu wszystkich zobaczą poza szklanym ekranem telewizora.
Praktycznie wszyscy zebrali się na parkingu. Dziewczyny kolejno ściskały chłopaków.
- Czekam w samochodzie. -szepnęła Julka zostawiając Kori z Nowakowskim
- Piotrek... -zaczęła
- Nic nie mów. -przyciągnął ją do siebie i mocno przytulił.
Tkwili tak zamknięci w szczelnym uścisku przez dobrych kilka minut.
Julka nie miała serca ich pospieszać, więc cierpliwie czekała.
Kornelia czuła, jak łzy powoli spływają jej po policzkach.
- Kiedy się zobaczymy?- zapytała
- Na pewno kiedyś w Rzeszowie. -próbował żartować
Jemu też ciężko się było z nią rozstawać.
Dziewczyna jeszcze raz wtuliła się w tors Nowakowskiego. Czuła jak mocno ją obejmuje.
- Będę tęsknić. -powiedziała, kiedy w końcu się od siebie oderwali
- Ja-
Przerwał mu dzwoniący telefon.
Spojrzał na wyświetlacz i odszedł kilka kroków, żeby odebrać.
Mimo wszystko Kornelia słyszała co mówi.
- Halo? Jasne, że się cieszę! Zawsze się cieszę jak dzwonisz. Tak, też tęsknię. Ale już niedługo, nie martw się...
Kornelia po cichu odeszła w stronę auta.
Wsiadła, zapięła pas, podgłosiła muzykę.
- Jedźmy, proszę... -poleciła przyjaciółce
Julka posłusznie ruszyła spod spalskiego ośrodka.
Kornelia oparła głowę o szybę. Już nie mogła pohamować łez.
Słysząc silnik Piotrek odwrócił się.
Było już za późno.
Patrzył, jak samochód na warszawskich numerach znika z jego pola widzenia.
----------------
Dziś bardzo baaaardzo króciutko... Przepraszam za ewentualne błędy :( Byłam pierwszy raz na zajęciach po chorobie i okazuje się, że tyle zaległości się namnożyło! Nie wiem jak to wszystko ogarnę...
Bądź co bądź mam nadzieję, że rozdzialik się Wam spodoba ;)
Na pewno niedługo nadrobię, słowo!
Enjoy!
PS. Transfery, transfery, transfery... Grrr...!
+ Through chaos as it swirls, it's us against the world..
Enjoy!
PS. Transfery, transfery, transfery... Grrr...!
+ Through chaos as it swirls, it's us against the world..