Kornelia obudziła się w dość dziwnym nastroju. Z jednej strony cieszyła się, bo przecież sobota i nowy sezon tuż tuż. Coś jednak burzyło jej wewnętrzny spokój. Czuła, że to będzie dziwny dzień. Z niewiadomych przyczyn chodziła poddenerwowana. Była nieco rozkojarzona. Nie lubiła siebie w takim stanie. Wolała kontrolować sytuację, ale tego dnia miała wrażenie, że nic nie jest zależne od niej.
Zjadła szybkie śniadanie, ogarnęła się i pobiegła na autobus. Po kilkunastu minutach stania w korku, jak to zwykle o porannej porze, wysiadła na pierwszym lepszym przystanku. Stwierdziła, że chyba szybciej dojdzie na uczelnię o własnych nogach. Zazwyczaj tego nie robiła. Wolała przeczekać poranne korki i pokonać trasę miejskim środkiem transportu. W końcu na Aleję Rejtana był kawałek drogi. Jednak coś ją podkusiło i zrezygnowała z dalszej drogi już na trzecim przystanku. Idąc zdecydowanym krokiem przed siebie zauważyła znajomy samochód. Kierowca zwolnił i zatrzymał się na chodniku kilka metrów dalej. Kiedy dziewczyna się zbliżała kierowca uchylił szybę.
- Nie powinnaś być w drodze na uczelnię? -zapytał wesoło
- I jestem.
- Zawsze jeździsz autobusem...
- Ale dziś zmieniłam zdanie.
- Wsiadaj. Podrzucę Cię.
- Nie, dzięki. Przejdę się.
- Kori, widziałaś godzinę? Wskakuj.
- Nie jedziesz na trening?
- Jadę, ale mam więcej czasu niż Ty.
- Przejdę się. -powtórzyła stanowczo
- Dziewczyno, jaka Ty jesteś czasami uparta! Chodź tu szybko i nie marudź. Stoję na zakazie. -chłopak pokręcił głową
Kornelia ze spuszczoną głową wsiadła do auta i zapięła pas. Odwróciła wzrok i patrzyła gdzieś w martwy punkt za szybą.
- Co się dzieje? -zapytał przerywając ciszę
- Nic.
- Przecież Cię znam... -dodał troskliwie
- Nie wiem Grzesiu... Od rana dziwnie się czuję.
- Może powinnaś zostać w domu? Mam zawrócić?
- Nie, nie. Nie wiem dlaczego tak mam... Po prostu mam dziwne wrażenie, że dziś coś się staje. Jestem jakaś niespokojna...
Kosok podrapał się po głowie.
- Faktycznie dziwne... A może z kimś rozmawiałaś i to Cię tak rozstroiło?
- Tylko z Mattem, o moim przyjeździe. To była normalna rozmowa, więc odpada.
- Na serio chcesz tam lecieć?
- Tylko na weekend.
- Ale tam jest zimnoooo. -zaczął się śmiać
Również Kornelia się uśmiechnęła.
- Może Piotrkowi tamtejsze warunki nie odpowiadają, ale to tylko kilka dni.
- Chodzi o ten mecz, tak?
- Tak. Mattowi bardzo zależy. Już mu obiecałam, że będę.
- W Spale Ziomek z Kurkiem coś wspominali. W sumie to fajnie, też bym chętnie ich występ zobaczył.
- Może wybierzesz się ze mną?
- Nie da rady. Treningi, mecze. Oni to co innego. Ze względu na to wydarzenie mają inną sytuację w swoich klubach. A w ogóle! Coś Ci powiem, ale masz się nie wygadać.
Dziewczyna gestem dała mu do zrozumienia, że nie piśnie ani słówka.
- Żygadło będzie grał z Andersonem. Trwają ostatnie rozmowy. Ale to jest tajne przez poufne!
- Podczas tego meczu? To super!
- Nie, chodzi mi o klub. Łukasz przenosi się do Zenitu.
- Serio?! Myślałam, że Winiarskiego będzie wspierał...
- Czyli słyszałaś, że Michał opuszcza Bełchatów?
- Tak. W ogóle ten sezon będzie inny. Tyle zmian...
- Będzie dobrze. Zmiany są dobre. Taki korek?! -krzyknął nagle Grzegorz
- Już rozumiesz czemu zrezygnowałam z autobusu? -uśmiechnęła się
- Czekaj, czekaj. Tu gdzieś jest skrót chyba.
- Grześ, bardzo Cię lubię i szanuję, ale proszę, jeśli nie jesteś pewien to po prostu mnie tu wysadź. Do uczelni jest dosłownie kilka minut spaceru.
- Nie ma mowy. Obiecałem, że podrzucę Cię na miejsce. Ja wiem, że tu gdzieś jest taka droga.... O! Jest!
Siatkarz skręcił w jedną z bocznych ulic.
- No, -zaczął zadowolony z siebie- ominiemy to całe skrzyżowanie i wyjedziemy zaraz przy uczelni.
- Zdążymy?
- No pewka!
Jechali przed siebie kilka minut.
- Jesteś pewien, że to dobra droga?
- Tak, tu zaraz będzie zakręt w lewo.
I faktycznie. Po chwili na horyzoncie pojawił się owy zakręt.
- Ups... -zatrzymał samochód Kosa
Droga była dalej nieprzejezdna z powodu robót. Obok widniała informacja o dodatkowym objeździe.
- Cholera Grzesiek! -powoli zaczyna się denerwować Kornelia- Pospieszałeś mnie, a teraz sam zobacz, która godzina.
- Damy radę, damy radę. -zaczął powtarzać jak mantrę wrzucając wsteczny bieg.
- Chcesz cofać? A zauważyłeś przy wjeździe, że to ulica jednokierunkowa? -pytała nerwowo
- Eee...
- Kosok!
- Nie denerwuj się Kornelka, tylko się nie denerwuj...
- Skręć tu obok. -poleciła
Grzegorz bez słowa sprzeciwu wykonał manewr.
Przez dłuższy czas jechali wąską ulicą. Z czasem zauważali coraz mniej zabudowań.
- Nie możesz gdzieś zjechać, zawrócić?
- A widzisz tu gdzieś taką możliwość?
Dziewczyna rozejrzała się. Faktycznie. Ulica była naprawdę wąska. Nigdzie nie było żadnego zjazdu, skrętu czy jakiejkolwiek innej uliczki. Kornelia spojrzała na zegarek.
- To już widzę, jak dziś trafiłam na zajęcia.
- Czy to moja wina, że wszędzie są korki, roboty drogowe albo inne cuda? -patrzył na nią przepraszająco siatkarz
- Ale mogłeś mnie wysadzić, jak Cię prosiłam.
- Nie mogłem. Obiecałem, że dostarczę Cię na miejsce.
- I mamy teraz efekty... -skrzyżowała ręce na piersiach i patrzyła przed siebie
Prezenter radiowy oznajmił wybicie kolejnej pełnej godziny.
- Super... -mruknęła pod nosem
- No Kori przepraszam Cię. Skąd mogłem wiedzieć, że tam coś kopią.
- Trzeba było stać w korku albo pozwolić mi wysiąść.
- Kiedy tam na serio było skrót! -bronił swoich racji
- Dobra, nie będziemy się kłócić. Po prostu znajdźmy drogę powrotną, bo w końcu i Ty nigdzie dziś nie pójdziesz.
- Tak właściwie... Nie ma dziś treningu. -dodał po cichu
- Słucham?
- Nic, nic. -podkręcił głośniej muzykę
Jechali dalej, a końca ich podróży nie było widać.
- Panie Kosok... -westchnęła
- Tak Panno Kowal?
- Czy wiesz właściwie dokąd jedziemy?
- Przed siebie. Już niedaleko.
- Co Ty kombinujesz?
- Chcę Cię wywieźć za miasto i zostawić w środku lasu.
- Nie żartuj. -zaśmiała się
- Nigdy nie byłem bardziej poważny. -nie odrywał wzroku od trasy.
Kornelia spojrzała na niego wystraszona. Sięgnęła drzwi auta i usłyszała od razu dźwięk automatycznego zamka. Grzesiek jechał bardzo powoli. Rozglądał się. Jakby czegoś szukał. Dziewczyna w torebce znalazła swój telefon.
- Nie ma zasięgu. -odgadł jej zamiary siatkarz.
Zaczęła panikować. W myślach pojawiło się setki myśli. Nie panowała nad czarnymi scenariuszami, które same się tworzyły w jej podświadomości.
- Prawie jesteśmy. -dodał wjeżdżając w leśną drogę
Dziewczyna nie wiedziała co się dzieje. Przecież się przyjaźnią. On jako jeden z nielicznych od początku ją rozumiał. A teraz co? Naprawdę wywoził ją do lasu!
- Grzesiu... Co jest grane? -była coraz bardziej wystraszona
- Nic. A co ma się dziać? -odpowiedział jak gdyby nigdy nic
- Ale... Do miasta to chyba nie tędy...
- Ktoś powiedział, że wracamy do miasta?
- Grześ proszę Cię...
- No chyba się mnie nie boisz? -wbił w nią swoje czekoladowe spojrzenie..
---------------
Kochany Grzesio czarnym charakterem?
Enjoy!